We worden wakker in de dikke mist, met wind en een drizzle. Buitenaards effect. Alsof we alleen op de maan staan.

Het begint goed met regen, mist en harde wind. Heuvel op en af in lavagrind en door sneeuwvelden. Een grimmige sfeer om je heen.

En dan ineens zie je een rivierbedding. Groen, sneeuw, water. Zo mooi!

Het is, ondanks dat het 470 meter naar beneden zou zijn, nog flink klimmen tussendoor. De beenspieren worden gevoeld. Zouden we gisteren wat gedaan hebben ofzo?! 🙃

Aan het eind van een landtong willen we naar beneden, maar het pad is supersteil en smal. Het is ook niet helemaal duidelijk of het de route wel is. Dus besluiten we terug omhoog te lopen. Een stuk terug en dan aan de rechterkant loopt een pad naar links en beneden, dat breder is en we met een soort van mini-ski-maar-in-bochtjes techniek naar beneden wandelen. Maar niet voordat de mooie sneeuwbrug met doorkijk hierboven op de foto staat.

Verderop komen we in smelly-egg land waar de stoom je om de oren vliegt. Het sist er van al het water dat kookt en de stoom die uit kleine en grotere gaten in de grond omhoog spuit. Bizar en mooi!

Een eerste snelstromende rivier komt erna en de weg omhoog was net een soort cement. Daar kan je letterlijk goed een wit voetje halen! Leuk als je op trailrunners hiket 🙈🤣

Boven aangekomen zie je ineens een hele groene wereld met lichtschakeringen en in de verte het meer waar we ‘s avonds gaan kamperen. Een steile en lange afdaling begint. Bochtjes maken, voorzichtig van stenen stappen en proberen niet weg te glijden. En ondertussen stoppen en genieten van het Hobbit landschap voor je.

Aan het einde komt mijn eerste rivierdoorwading in beeld. Broek uit. Neopreen surfschoentjes aan (die zijn 100 gram lichter dan Teva’s en hebben dichte tenen). En regenbroek weer aangedaan. Médard was al overgestoken en komt vrolijk terug lopen om mijn rugzak te halen. De ridder op het w… op de zwarte trailrunners 😁

De doorwading is eenvoudig met de mooie staalkabel tussen twee rotsblokken gespannen. En niet koud door de schoenen en regenbroek! Morgen twee waar ik zelf de tas moet dragen… spannend!

Het waait stevig en we besluiten om niet teveel af te koelen, dus douchen en de slaapzak in. Tsja, na zo’n lange dag van 12 km wandelen met een stevige en ietwat technisch uitdagende afdaling op het einde val je dan vanzelf in slaap.

Twee uur later steekt er een storm op en schudt de tent op z’n stokken. Windvlagen zo hevig dat we om beurten deze nacht regelmatig checken of alles nog okee is. Of de spullen uit het voortentje er nog liggen. De Hubba Hubba blijkt opnieuw een fantastische tent te zijn. Geen spatje pijn, alleen een wat onrustige nacht.