Na een woeste nacht staan we op met betrekkelijk goed weer maar nog steeds harde wind. Vandaag staan er 15 km op de planning met een lange tocht door een grote vlakte. Bij droog weer klagen mensen hier over stof in de ogen en het gevoel dat er maar geen eind aan komt.

Vandaag wordt het mijn tweede keer dat ik een rivier ga doorwaden. Een wordt kniediep voorspeld. Een tot halverwege je bovenbeen. Ik ben lichtelijk nerveus 😬

Vlak nadat we gestart zijn volgt de eerst rivierdoorwading van vandaag. Kniediep dus goed te doen. Het meeste tijd gaat erin zitten dat je je steeds moet omkleden voordat je het water in stapt en nadat je er weer uitkomt alles weer omwisselen. Gedoe!

Langzaam komt de mist en drizzle weer op en lopen we door afwisselend groen landschap en zwart lavagrind met keien. Als je in het lavalandschap loopt in de mist is het net een spannende film en verwacht je een trol achter elke stapel stenen.

Dan komen we uit op de tweede rivierdoorwading. Bij de vorige hut stond aangegeven dat je niet moest oversteken waar de auto’s oversteken, maar 200 meter naar links moest lopen langs de rivier en dan de oversteek moest maken. De rivier was breed en stroomde eigenlijk overal stevig. We kiezen een punt samen met andere hikers die we onderweg tegenkwamen. Het eerste deel ging prima, maar het tweede deel was echt spannend. De kracht van het water was goed voelbaar en ik werd wat weggeduwd. Stokken had je niets meer aan. Kwestie van doorlopen en vooral niet naar het water zelf kijken. Eenmaal aan de overkant wat trillende handen van de spanning. Weer omkleden, hard keks erin en doorhobbelen.

Het volgende terrein is een grote rotstuin. Iemand heeft serieus z’n best gedaan!

Het waait gelukkig stukken minder, maar het blijft stemmig weer. We wandelen lekker op deze vlakte. Uiteindelijk komen we na een tweetal bergen bij onze camping. Wow! Wat is het hier mooi! En we zijn een van de eerste dus kunnen op ons gemak de perfecte slaapplek zoeken.

We nemen een bakkie soep en zitten lekker even aan een picknick tafel. Spreken de lokale gids aan, die met een groepsreis dezelfde route loopt, maar dan in hutten logeren.

Hij vraagt ons of we al naar ‘the canyon’ geweest zijn. Dat waren we niet, dus vragen we de route erheen. “Een km terug naar boven en dan linksaf en dan zie je vanzelf de stokjes in de grond staan.” Okee. Dus gaan. En dan om de hoek van een zwarte gravelberg krijg je dit kadootje aan het eind van een toch al geweldige dag:

Je krijgt het natuurlijk nooit zo mooi op foto of film zoals je het zelf ziet. Maar dit is wel een goed alternatief voor de thuisblijvers.

Na deze mooie extra wandeling – echt lekker even zonder rugzak – is het tijd voor eten en daarna opfrissen en slapen. Morgen gaan we om 7 uur starten omdat we om 15 uur ‘s middags de bus willen halen terug naar Reykjavik.