Met een globale schets op de placemat van het koffietentje van gisteren gaan we met een dagrugzakje op pad. Het is heerlijk weer. De zon schijnt en de wind is fris (ca. 10 graden). Een grappige combinatie, die we niet vaak zo meemaken in Nederland. door de zon en inspanning voelt het als ver boven de 20 graden 🥵, maar als je stilstaat in de wind, voel je een soort ijswind langs je lijf 🥶

Tot bovenaan de waterval zou het 190 meter klimmen moeten zijn. Op sommige punten best uitdagend en niet geschikt voor mensen met hoogtevrees .

We volgen een gedeeld mountainbike- en wandelpad. Er staan stokjes, zodat je weet dat je op een route zit. Verderop willen we een stuk dirt road pakken en dan verder een hikepad oppakken. Daar staan geen paaltjes of aanwijzingen, maar je ziet het vanzelf, zegt de beschrijving.

Dat klopte een heel tijdje, totdat we op de rand van een afgrond staan, naast palen van een skilift en we niet goed zien waar het pad gebleven is. Safety first… dus keren we om en kijken of er verderop een veilige afdaling in te zetten is.

Die is er in de vorm van een opgedroogd watervalletje, dus dat volgen we richting het begin station/skilift beneden.

Van daaruit moeten we dan door moeras en weide een pad vinden (of maken) richting de camping. Over stroompjes springen en geen Berenklauw knuffelen ondertussen.

Een avontuurlijk dagje met veel zon en gezonde spanning en ontspanning. Heerlijk!

Het wordt vannacht 5 graden, dus m’n Fjallraven jas ligt over onze voeten en slaapzak 🤩