Wakker worden met een klein drizzletje dat tijdens de wandeling een volwassen bui werd. De wind wakkerde flink aan en de hele dag liepen we met wind en regen pal voor en schuin voor.

Het pad werd al gauw een rivier en de planken die normaal ervoor zorgen dat je over moerassig gebied met droge voeten over kan steken liggen nu enkel diep in een vijver. Later op de dag wilden we in een hut uitrusten, maar daar zat al 7 man in en Covid wise lieten we die maar even voor wat het was.

Het landschap veranderde langzaam vam heuvelachtig mos naar een groots rotsenlandschap. De regen en wind gingen onverminderd door en de regenkleding en schoenen hadden de waterdichtheid opgegeven.

De tweede hut was ook overvol, dus liepen we verder op zoek naar een vlak stuk grond voor de tent. Een vlak stuk dat niet ondertussen een moeras geworden was. Het pad liep ondertussen door een kniediepe vijver met doorsnee van ca. 5 meter!

Ondertussen waren we letterlijk KEImoe (pun intended).

Gelukkig vonden we een vlak stuk en zetten we gauw de tent op. Trokken we droge kleren aan en probeerden weer wat op te warmen. Soep en warm eten erin en gauw onder de donzen quilt. Het duurt even voor m’n voeten weer tot leven komen.

Hopelijk is het morgen droog. Dan hoeven we nog maar iets van 10km naar Ammarnass waar we een ho(s)tel willen boeken om te wassen en te douchen 🥰 dan zit de eerste 78 van de 450 km er al op 😨