Kvikkjokk naar Saltoluokta

De uitzichten en valleien worden alsmaar mooier en we lopen echt van de zomer naar de herfst. De velden en bomen kleuren naar geel en rood en contrasteren geweldig met de blauwe luchten en de rotsblokken.

Ik val natuurlijk vet in herhaling met woorden als schitterend en prachtig, maar hoe kan het ook anders. Het is hier zo mooi!

Na grondig onderzoek (pun intended) kom ik erop uit, dat er een aantal soorten paden zijn hier in Lapland en voor lering en vermaak zet ik ze hieronder op volgorde van ‘lekker lopen’:

1. De gladde harde paden over de heuvels

2. De planken over het moeras (mits niet verrot of ingestort)

3. De gladde harde paden heuvel op of af met een paar stenen

4. De paden met boomwortels en/of rotsblokken (puzzelpaden)

5. Een volledig veld met rotsblokken en stenen, zodat je regelmatig moet kijken… “waar moest ik ook al weer naartoe?“

6. Paden, die veranderd zijn in vijvers of stroomversnellinkjes

7. De blubberpaden. Waar je tot je enkels in modder of vergaan mos zakt en stinkende natte voeten van krijgt (hier heb ik de meeste hekel aan… gedoe!)

De afgelopen dagen hebben we super geluk met het weer. Zon en af en toe wolken. Genieten met volle teugen. Een dag met een pad in de ochtend met wortels en stenen en een veel te laag energielevel, waardoor ik (ja, je gelooft het niet) gewoon wat sjagrijnig was. Maar na wat eten, een electrolytes tablet in m’n waterfles en een zonnetje in het gezicht was ik gelukkig weer gauw m’n oude zelf 🤣

Hieronder plaats ik maar gewoon wat mooie foto’s, en ik zeg nog een keer (denk ik…) HET IS ALLEMAAL ZO SCHITTEREND EN PRACHTIG 😍

Gisteren zouden we Skierffe beklimmen om het Rapadalen van bovenaf te bekijken. Maar de weg ernaar toe was erg lastig, water en blubber en de route slecht te zien. Er rolde een grote wolk de vallei in en de koude en harde wind was onaangenaam. We hebben de vallei gezien. Mooi!! En zijn teruggelopen en verder naar het Noorden gelopen. Ongeveer 12 km voor Saltoluokta hebben we de tent opgezet en met extra scheerlijnen en keien op de haringen stevig verankerd. Het waaide erg hard en de nacht was fris!

‘s Morgens bleek dat de frisse nacht wel aardig klopte. Bij vertrek sneeuwt het zachtjes en de rest van de wandeling lopen we (gelukkig met de wind in de rug) in een mix van lichte sneeuw en regen. De rendieren zijn hier iets minder schuw en hobbelen regelmatig een meter of 20 voor ons over het pad. Liev 😍

‘s Middags trakteren we onszelf op een rustig middagje in een verwarmde hut en diner in Saltoluokta. Handwasje gedaan en alles opgehangen in het warmtehok. Bijkomen en wat uitrusten.