Vandaag staan er zo’n 15 kilometers op de planning, waarbij we een deel van de mini berentrail lopen. Vandaag moeten we veel zelf sporen, waardoor we een stuk langzamer zijn, dan wanneer een sneeuwscooter het pad heeft ‘voorbereid’. Het is buffelen. Vooral voor de eerste 4 personen.

Dus wisselen we elkaar af. Ik ben de kleinste en heb heel even voorop gelopen, maar de sneeuw tot boven de knie en dan je benen elke keer over die hoogte heen moeten tillen met sneeuwschoenen is ‘too much’. Dus heb ik het verder op plekje 3, 4 en achteraan gehouden. Afhankelijk van het energielevel op dat moment.

We lopen langs een meer, dat deels nog open ligt. Het sporen is leuk en soms val je op je knieën en mag je met de zware rugzak proberen op te staan. Automatisch prik je je stok in de sneeuw als steun, maar die zakt natuurlijk ook 60 cm weg… Blijft wennen!

Het grappige is, dat je op een zeker moment over het meer naar de hangbrug loopt en er dan vervolgens overheen wandelt.

Tegen het eind van de dag ben ik ‘kapot’. Mijn blaren doen mega pijn en de vermoeidheid slaat toe. Maar we hoeven nu nog maar een uur en komen waanzinnige uitzichten tegen, die je weer energie geven om verder te gaan.

Het hutje in Siilastupa is ienieminie. We passen er nét in met zijn tienen. 5 beneden en 5 boven. Het plafond zit net 50 cm boven ons neus en we slapen in eerste instantie enkel in de zijden lakenzak zo heet is het bovenin.

Rond half 12 ’s nachts is de kachel gedoofd en wordt het in de hut langzaam weer rond het vriespunt en trekken we alsnog onze donzen slaapzak over ons heen. We slapen als een blok.