De laatste dag alweer. Wat gaat zo’n actieve vakantie ineens snel.

We starten de route van vandaag door een dal en we zien dat de bomen steeds voller met sneeuw komen te liggen.

Wat later lopen we het meer op en snijdt de wind ons in het gezicht. Het voelt meteen een stuk kouder aan en ik trek de kraag van mijn jas op en zet de capuchon op. Het is een prachtig gezicht zo’n leeg meer met in de verte de bosrand en de mooie pastel- satijnkleurige lucht erboven. Er is hier uiteraard niemand ons voorgegaan, dus we mogen weer lekker diep sporen. Ik loop een tijd als derde en druk enthousiast de bulten sneeuw omlaag voor de mensen, die erachter aan komen.

Verderop loopt er ineens water in de voetstappen voor me. De sneeuw verandert in snot en grauw water en ik vind dit niet leuk! Ik ken het niet en voel de angst in me opkomen. Snel stap ik uit de rij en ga parallel aan het spoor lopen in de richting van de kant. Ik zie de reisleider ook die kant oplopen, gelukkig.

Achteraf hoor ik dat het geen kwaad kan, dat het water is, dat over een meter dik ijs heen loopt. Wat wel zwaar is, is dat het water direct als een blok ijs aan je sneeuwschoenen hangt en je vervolgens ruim 2 kilo per voet extra moet optillen. Dus steeds schud je het ijs ervan af en doe je weer een paar stappen om dat proces regelmatig te herhalen. Ik ben blij dat dit stuk niet zolang duurt en we weer in poedersneeuw komen te lopen.

Na ruim een uur hebben we een snackpauze. Errug welkom. Het is écht pittig zo’n traject.

We lopen nog zo’n uur over het meer en komen uiteindelijk via de achtertuin van mensen bij een sneeuwscooterspoor, dat we een tijdje kunnen volgen. Even wat snelheid maken, voordat we het sprookjeslandschap van Valtavaara inlopen.

We lopen door dikbesneeuwde bomen een helling op en het is zowel schitterend als fysiek zwaar, maar we zetten door. Ik zit echter zo laag in mijn energie, dat ik in een filmpje verklaar, dat als zich de mogelijkheid om de bocht voordoet om in een klap in het hotel aan te komen, ik die meteen aanpak.

Gelukkig is daar de lunch en een pauze en trek ik bij. Want wat erna komt, had ik voor geen GOUD willen missen!

Bij Valtavaara loop je een soort fantasy wereld in. Via kleine paadjes kronkel je tussen ijs en sneeuw door en ben je al je vermoeidheid en pijntjes op slag vergeten! We zien 3 dikke vogels gemoedelijk in de besneeuwde boomtoppen zitten. Wat een schatjes!

Kris kras wandelen we gestaag omhoog tussen de besneeuwde keien, struiken en bomen door omhoog naar het huisje op de top. Uiteraard mag daar de foto met de vlag van Nunatak niet ontbreken!

Daarna nog een uurtje of anderhalf naar beneden het dal in en als klap op de vuurpijl mogen we over de skipiste naar ons hotel. De hakjes in de sneeuwschoenen zijn hier perfect voor!

Na de skipiste is het tijd voor een douche en minstens 3x haren wassen. En een overheerlijke maaltijd met glas rode wijn in het hotel. Wat een avontuur was het!

Het was een geweldige reis, een leuke groep en een super organisatie. Dank je wel, Paul en Corien van Nunatak! Wil dit avontuur ook eens meemaken?

Ga dan snel naar de website van Nunatak!

The best Things happen outside your Comfort Zone!