Weer

Vandaag was het plan om Jacks blowhole, een paar watervallen en de cathedral caves te gaan bekijken. En de dag af te sluiten op de Curio bay campsite. De wekker gezet om 7:00, zodat we de Cathedral Caves bij laag tij kunnen bereiken rond 14:00 ‘s middags. Anders kan je er niet komen zonder zeescooter 🤣

En toen sloeg het weer om en kregen we storm (windkracht 8) en later op de dag ook regen.

Dus Jacks blowhole nog gezien zonder al teveel wind. Mooie wandeling ernaar toe. Water geweld erin bekeken en weer terug gewandeld met prachtig uitzicht over Jack’s bay. Alles is hier vernoemd naar een oude Maori chief die door de westerlingen Bloody Jack genoemd werd, wat hij volgens de website van Doc maar wat geweldig vond.

Onderweg bekijken we een drietal watervallen. Sorry, Suzan. Maar … ja, we willen ze allemaal zien 😉

Eerst de Purakaunui falls met een mooi wandelpad er naartoe met veel gave bomen en varens.

Daarna komen we onderweg naar de Cathedral Caves toevallig een tweetal watervallen tegen. Dus parkeren we de auto en wandelen we naar de Horseshoe en Matai falls. En checken we een klein stukje van de railway track.

Ondertussen is het ook wat aan het regenen. Onder het dak van alle begroeiing hebben we daar geen last van gelukkig.

Maar wanneer we vlakbij de Cathedral Caves zijn, barst een tropische bui los. De ruitenwissers kunnen het maar net bijhouden.

Het is bijna half twee wanneer we bij de parking aankomen. Mooi op tijd voor laagtij en het bezoek aan de caves. Maar…

Niets is minder waar. Blijkbaar is het laagtij al om 11:00 geweest en is de weg naar de parkeerplaats alweer afgesloten. Jammer de bammer!! Het is toch een lelijke grot … denk ik 😜

De camping om de hoek is leeg. We bekijken de reviews op internet. Zachtjes uitgedrukt werd daar vriendelijk verzocht om deze vooral rechts te laten liggen. Ja, ik weet het.. het spreekwoord is links, maar de camping lag rechts en nouja… dat dus.

De volgende campsite is in Papatowai. Ziet er leuk uit, maar het is nog super vroeg op de dag, dus we rijden verder naar de Lost Gypsy voor een bak koffie met een chocolade cookie en een blik in de caravan/gallery. Geweldig. De gypsy maakt allerlei grappige beweegdingetjes en beeldjes en zijn hele caravan is volgehangen- en gelegd met curiosa en friebeltjes.

Bij z’n voordeur een waarschuwing dat kinderen alleen met begeleiding binnen mogen. Bij wangedrag worden kinderen eruit gegooid en hun ouders ook 🤪 ik durfde het bord niet op de foto te zetten, maar wel de stoep voor z’n caravan.

De koffie en koek zijn zalig. Het weer is onstuimig. We rijden door naar een strandje verderop. Tautuku beach. Gewoon om even te kijken en uit te waaien. Weer een prachtig strand met mooi uitzicht op het groen op de rotsen. En geen mensen!

De wind waait te hard om in de achterbak koffie te kunnen zetten zonder dat de vlam uitwaait. En route… dus!

We onderzoeken nog even of de campsite op Bluff island wat is, maar dat staat vol in de wind en heeft parkeervakken voor de campervans en verder is een een kale plaats. Niet iets om 45 dollar voor te betalen..

Door naar Invercargill dan maar, voor een overnachting op een grasveld tussen de duiven en eenden en een waakschaap achter het hek. We staan de hele nacht alleen op het veldje, terwijl de rest van de camping overvol staat met campervans. Er is een motor event komend weekend, dus geluk, dat wij geen stroom nodig hebben. Want dan hadden we er niet meer bij gepast.

We raken in gesprek met David en Hella, een echtpaar uit Berlijn, maar roots in England en Namibië. Gezellig zitten kletsen en samen het avondeten in de keuken/eetkamer van de camping gemaakt, terwijl het buiten stormt en regent.

De volgende ochtend ontbijten we ook samen en nadien zwaaien we elkaar uit. Zij in hun Jucy campervan en wij in onze Dream sleeper, verder op avontuur door de Fiordlands. De volgende regio, die we aandoen.

De dag begint met boodschappen en shoppen bij een outdoor shop. De koelkast maakt best wat geluid, dus we willen die ‘s nachts uitdoen en koelen met koelelementen, die we overdag in het vriesvakje leggen.

Daarna rijden we door naar Colac bay om naar de branding te kijken met een bak koffie en boterhammen. Het stormt nog steeds met regelmatig een flinke bui, maar er komen ook al zonnige momenten tussendoor. Fijn!!

Verderop zien we een oude suspension bridge, gebouwd in 1890. Gaaf om te zien. Mooi gebied ook hier.

Na een 20km gravelroad komen we bij onze camping voor vannacht (Thicketburn). Er is niemand. Behalve wat bijzondere vogeltjes en een droogtoilet. Precies hoe het het fijnst is. Hopelijk blijven we de enige.

Het regent nog af en toe. En we zitten lekker in onze droge auto dit blog te schrijven en een boek te lezen. Met uitzicht op het heuvellandschap met super mooie bomen en… herten!