Overal watervallen! Wauw 🤩 met een kronkelweg door de bergen omhoog richting Haast (wat we niet hebben) komen we prachtige vergezichten en watervallen tegen.

Via Google zagen we een speldje staan bij Blue Pools. Laten we eens gaan kijken wat dat is. Over 300 meter naar links zegt mevrouw Google. Ineens staan we op een groot parkeerterrein vol met campers en auto’s. Blijkbaar is Blue Pools ‘een dingetje’. Fris windje, dus vest aan. En wandelen met die hap. Uurtje heen-en-weer. Goede ochtendgymnastiek 😊

Mooie uitkijkjes op de Bleu river onderweg. Een pad dat geschikt is voor rolstoelen kronkelt door een mooi bos.

We liggen vlak voor de hangbrug in een deuk om het geplaatste verkeersbord 😂

Voor de zekerheid even gewacht op twee mensen… want op welk gemiddelde gewicht hebben ze dat aantal bepaald? Je weet het niet hè 🤣😜

Verderop snappen we wat Blue Pools is. Gaaf zeg. Zulk helder en blauw water. Een aantal mensen zwemmen erin. Je hoort ze happen naar lucht vanwege de temperatuur 🥶

Via dezelfde weg lopen we terug naar de auto en rijden we naar een volgende bezienswaardigheid: de Fantail falls.

De Haast river staat laag. Normaliter is het water in plaats van het brede kiezelstrand, dat we nu kunnen overlopen om dichterbij de waterval te komen.

Ook hier is het water kristalhelder en koud.

We vervolgen onze weg over de State Highway 6 en komen langs de Diana falls. “Goh, dat is een mooie naam voor deze waterval: ze zit gevangen achter gaas en wordt door iedereen gefotografeerd”, zegt Médard. Wij fotograferen haar niet. We zijn geen paparazzo.

Om de bocht rijden we over de brug van de Gates of Haast. Het klinkt als een titel uit een fantasy film, zo’n brug naar het ondoordringbare landschap, dat de helden moeten doorkruisen. Vol gevaren en stroomversnellingen.

Verderop komen we bij de Thunder creek falls. Daar staan ook weer flink wat auto’s geparkeerd van mensen, die hem willen bekijken. Deze waterval ligt op enkele minuten wandelen van de weg af.

Nog wat verderop staat Roaring Billy falls op de kaart. Hij maakt inderdaad flink herrie. Maar we mogen hier ietsje verder voor wandelen. Niet schrikken… 15 minuten ofzo! 😅

Na een mooi pad door een sprookjesachtig bos van hoge varens en mega dikke bomen vol met mos, kom je bij de waterval uit.

Beetje jammer is, dat je hem niet zo goed kunt zien, vanwege de bomenrij die ervoor groeit. Nog even geprobeerd om door de rivierbedding ernaar toe te lopen, maar dat hielp verder niet.

Wat wel bizar is, om te bemerken, dat hier in het voorjaar een flinke bak met water doorheen stroomt en je nu een flink aantal meters over de keien geen druppeltje water tegenkomt. Het heeft hier volgens de Kiwi’s al weken niet geregend. In het Fiordland regent het gemiddeld 7 meter per jaar! met uitschieters naar 12 meter per jaar.

Na al deze mooie wandelingen en watervallen krijgen we trek en rijden we zonder stops verder tot Haast. Daar zit een tavern ‘the hard antler’ en het hele pand hangt vol met hertenkoppen en aan het plafond meer dan honderd hertengeweien.

Omdat de herten vanuit Europa naar NZ gebracht waren, maar de natuur daar totaal niet bij paste, vermenigvuldigden de herten zich en vraten ze het land letterlijk bijna op.

De bevolking werd gevraagd om ze om te brengen en ze kregen geld wanneer ze het afgesneden staartje konden laten zien. Cowboy praktijken als gevolg met helicopter gevechten om een hert vanuit de lucht te bespringen en mee te nemen. Of vanuit een helicopter een net erom heen te schieten. De mens er als een cowboy op meeliftend. Gelukkig werd deze bizarre vorm van jagen verboden, maar gewoon met een geweer mag dan nog wel. Deze jagers hangen met naam en toenaam onder zo’n hertenkop in het restaurant als ‘our local hero’s’.

We houden het op een gezamenlijk schaaltje gefrituurde vissoorten en friet. Lekkah vet! Inktvisringen, cod, garnalen, iets dat op een oogbal lijkt en mosselen. Die laatste hebben we bewaard voor de afwasploeg 😅

Uiteraard met cola light. We moeten wel een beetje op de lijn letten 😉

Een goede lunchwandeling mag niet ontbreken, dus we lopen de boardwalk en rondwandeling bij het Tauparikaka Marine Reserve met mooi zicht op strand en de Tasman sea, het stuk oceaan tussen Australië en New Zealand. We zien dolfijnen in de branding spelen. Te gek!

Daarna is het tijd naar onze door sandfly vergeven kampeerplek te rijden (Paringa lake). We vinden een mooi plekje vlakbij het stroompje, waar je drinkwater moet pakken (en koken) en het toiletgebouw. Uit de wind en in de schaduw. Lange broek en mouwen aan. Deet sprayen, want je wordt letterlijk opgevreten door die kleine kl… vliegjes. Zoveel Deet, dat ik vannacht waarschijnlijk zo’n ‘glow in the dark’ poppetje ben 😂

We maken nog een kunstwerkje en een light avondmaaltijd van wraps met wat spinazie, tomaatjes en een plakje kaas in de bakpan. En als toetje een wrap met pure (light) chocoladepasta en plakjes bananen. Afgetopt met wat crunchy granola. Smullen! Bakje koffie erbij en de hemel is op aarde! 😍