Op de laatste dag van februari hebben we een dagtocht bedacht. We willen de Avalanche peak loop lopen met Scott’s track als terugtocht. Het is nog niet helemaal duidelijk hoeveel uur we daarover zouden doen en of er nog zaken zijn om speciaal rekening mee te houden.

Dus rijden we eerst even langs het visitor center voor advies. De medewerker heeft er gelukkig verstand van. De kant van Avalanche track is stijl omhoog tussen de bossage en de kant van Scott’s trail is iets minder stijl met mooi uitzicht op Arthur’s pass, Mt Rolleston en de Devil’s punchbowl waterfall.

Wij vragen hem of het verder uitmaakt qua tijd of we een loop doen of de Scott’s track heen en weer lopen. Dat blijkt niet het geval te zijn. In beide gevallen ga je 6-8 uur lopen over zo’n 6 km.

Nu hoor ik sommige mensen denken:”Dan loop je wel errug langzaam he?!”.

Dat klopt! We moeten namelijk ook nog zo’n duizend meter omhoog en daarna het zelfde aantal meter omlaag lopen. En dat via boomwortels, grind, brokken steen of over stukken rots klimmend. Vandaar, dat je er hooguit op 2km/uur uitkomt.

Tenzij je een Kiwi berggeit (ander woord voor sportieve jonge New Zealandse man, met antenne in ene hand en tracker device in andere hand, die zonder angst van de ene naar de andere steen hopst om z’n Kea (soort papegaai) te vinden) bent. Dan doe je het waarschijnlijk anderhalf keer zo snel 🤣

Martijn riep volgens mij ooit eens:”Voor elke 100 meterlijn, die je kruist op de hoogtekaart, tel je een kwartier op bij de te verwachten hike tijd”. Dus als je rekent voor 3 km – ongeveer 45 minuten, maar er komen 10 hoogtelijnen voorbij, tel je er 10×15 minuten bij op. We kruizen voor die 1.000 meter een paar hoogtelijnen meer, maar het klopte heel aardig.

Het is flink warm tijdens de klim- en klauteracties, maar we zetten door. Tussendoor wat pauze met eten en drinken en mooie uitzichten. En uiteindelijk komen we boven de bomen uit en kijken we bovenop een gletsjer.

We kijken omhoog en het pad wordt nóg stijler en spannender en ineens krijg ik het te kwaad. Ik wil niet meer verder. Moe en een beetje duizelig van de gigantische hoogtes en de wijdheid van de omgeving. Veiligheid boven alles. Dus we pushen niet door, als het niet goed voelt. En nee… het voelde niet meer goed.

Een knuffel op hoogte en we genieten van de vergezichten vanaf dit punt, rusten uit en maken ons klaar voor de afdaling.

Stapje voor stapje. Soms omdraaien, om klimmende naar beneden te gaan. Snap je het nog? 😂

Onderweg glij ik nog even uit over wat los gesteente en hou er gelukkig alleen spierpijn en een schaafwondje op m’n arm aan over.

De dag was geweldig en mooi. Genieten van het mooie weer en de natuur hier. Ik wil nog niet naar huis…

Na de hike van bijna 6 uur (incl. pauzes) zien we in Arthur’s pass eindelijk een Kea. Wat een brutale beesten! Als je niet oppast pakken ze alles dat je los laat liggen van je af. Super intelligent zijn ze!

Morgen vertrekken we weer uit Arthur’s pass, want helaas zit de vakantie er alweer bijna op. Snif..