Daar waar we gisteren bijna al gestart waren aan de overtocht over de pas, doen we het vandaag echt. Het weer is super mooi. Zonnetje, blauwe luchten. Beter kan het niet!

Het begin van het pad was best goed aangegeven door rode stippen op de rotsblokken of rode stenen, die bovenop een torentje met opgestapelde stenen gelegd waren.

We kijken schitterend uit over de gletsjer en naar de pas waar we over gaan. Rechts van de rode punt, en links van de gletsjer is het plan.

Het wordt wat vaker zoeken naar de rode stip en de keien lijken wat groter te worden, naar mate we in de buurt van de rode puntberg komen.

Na een uur of anderhalf verandert de situatie.

Het pad is weggevaagd door een rotsverschuiving. De linkerkant van wat eerst ons pad was, zijn grote rotsblokken geworden. Zeg: tussen de 40 cm en 80 cm breed/hoog. Met een rugzak van nog zo’n 13 kilo, is dat oncomfortabel klimmen. Je wandelstokken zitten in de weg. Maar op de volgende plek heb je ze weer hard nodig voor je balans. Gedoe! We mopperen wat, maar het is ook wel weer erg mooi.

Maar na weer een uur ploeteren worden we toch wat moe. Stenen schieten soms ook ineens onder je voet uit. Het voelt niet meer veilig. We besluiten wat meer aan de onderkant te gaan lopen. Maar, daar loop je ook niet prettig met trailrunners.

Want onderaan die stenen/rotsblokken ligt het ijs van de winter en de uitloop van de gletsjer, die van rechts (van de Huinarčohkka top) de vallei in loopt. Spekglad, tenzij je op het ijs wat zand of steengruis hebt liggen.

Ook dit voelt niet OK, want onder het ijs kan je niet kijken en het dooit flink. Zomaar kans, dat eronder een leegte zit, waardoor je door het ijs zakt en een diep gat in valt. Getver. Dit willen we ook niet. Tóch maar weer wat de helling op en over de rotsblokken klauteren.

Eerst nog even een foto, van waar we bijna overheen gewandeld waren. Ja, dit is de juiste beslissing geweest. Van dat ijs af:

Het is prachtig, maar eigenlijk te spannend om het nog echt leuk te vinden. Wanneer je op een groot rotsblok stapt en deze een stuk wegzakt, dan schiet ook de angst je hoofd in. Tijd voor een pauze! Eten, drinken… bijkomen. Praten en dan heel voorzichtig verder.

Gelukkig wordt het over de pas ‘normaler’. Geen ijs meer, maar gruis, stenen en hierover kunnen we tenminste zonder al teveel moeite verder hiken. Fijn. De zon schijnt en bovenop komen we bij een prachtig bergmeer.

Aan de andere kant van de pas, lopen we nog steeds wat te zoeken naar de route, maar dit parcours is redelijk te doen. Wel voelen we de vermoeidheid inmiddels toeslaan. Hopelijk om de bocht (nog 5 km verderop, dat dan weer wel) moet er campground aan komen. Eerst nog langs de waterval en over de rotspartijen naar beneden hiken, het dal in.

Het dal erna is prachtig en we zoeken naar een plek om de tent op te zetten. Ondertussen is het een uur of 4 ’s middags en gaat de zon al wat achter de bergen wegzakken. De hellinghoek van de bergen is helaas nog te stijl of het stuk vlak land blijkt een moeras te zijn, om snel de tent op te kunnen zetten. Ofwel liggen er teveel stenen. Ik ben wel een prinses op de erwt… er moet geen rotsblok onder mijn matje liggen, natuurlijk 😉

We lopen dus nog een stuk verder naar een landtong, die we in de verte zien.

Vanaf de landtong kijken we rechts uit op de gletsjer en een waterval. En aan de andere kant op de ondergaande zon met de delta. Schitterend. Dit is waar je zo’n tocht voor doet!

We hebben precies voldoende licht-tijd over om water te gaan halen, rustig te koken en daarna vroeg onder de wol te kruipen. Of eigenlijk onder de dons. De quilt is fantastisch!

We slapen als een blok. Dit was een mooie dag, maar ook een lesje in bescheidenheid… de natuur bepaalt de route en niet wij.